Klimatyzatory sufitowe

Agregat klimatyzacyjny jest to zespół urządzeń służących do obróbki (oczyszczania, ogrzewania lub chłodzenia, osuszania lub nawilżania) powietrza, które jest mieszane i rozprowadzane do pomieszczeń w celach klimatyzacyjnych. Urządzenie utrzymujące automatycznie w pomieszczeniach stałych, najkorzystniejszych parametrów powietrza (temperatura, wilgotność).

Już w starożytności ludzie wymyślali różne metody "klimatyzacji". Starożytni Egipcjanie zawieszali w swoich mieszkaniach mokre maty, przez które przewiewał wiatr - parująca woda odbiera ciepło z otoczenia powodując jego ochłodzenie. Za początek "prawdziwej" klimatyzacji można przyjąć rok 1836, kiedy to założono w gmachu Parlamentu w Londynie instalację dostarczającą ciepłego powietrza w zimie, a chłodzonego w lecie. Klimatyzacja w pełniejszym tego słowa znaczeniu tj. z automatyczną regulacją wilgotności, pojawiła się dopiero na początku XX wieku. W. Carrier, zwany w Ameryce "ojcem klimatyzacji", w 1902 roku zainstalował ją w pewnej nowojorskiej drukarni, a od 1911 roku jego firma wyrabiała klimatyzatory na sprzedaż, początkowo tylko do wnętrz przemysłowych. Zasada działania takich klimatyzatorów była stosunkowo prosta. Wdmuchiwane do wnętrza powietrze z zewnątrz budynku przechodziło przez wymiennik ciepła gdzie w zależności od potrzeb było albo ogrzewane, albo schładzane. Termin klimatyzacja został użyty po raz pierwszy w 1906 roku przez inżyniera amerykańskiego Stuarta Cramera i oznaczał naukowo opracowane systemy urządzeń, które mają za zadanie oczyszczać, wymieniać oraz kontrolować temperaturę i wilgotność powietrza. Klimatyzatory dzielą się na urządzenia, których czynnikiem chłodniczym jest freon oraz woda. Obecnie najbardziej popularnymi są urządzenia freonowe.

Firma FONKO Polska proponuje urządzenia oparte na czynniku chłodniczym R410a przyjaznym dla środowiska, o współczynniku niszczenia warstwy ozonowej równym zero. Klimatyzatory te są jednymi z najlepszych w swoich kategoriach. Przystępna cena i prostota obsługi przy bardzo wysokim zaawansowaniu technicznym czynią je bardzo atrakcyjnymi dla klientów. Najczęściej stosowane i najbardziej poszukiwane na rynku są klimatyzatory typu pojedynczego. Są to urządzenia składające się z jednej jednostki wewnętrznej i jednej jednostki zewnętrznej. Urządzenia klimatyzacyjne tego typu można instalować we wszystkich istniejących obiektach bez ingerencji w strukturę budynku. Celem przybliżenia budowy klimatyzatorów freonowych najlepiej posłużyć się przykładem dobrze znanej domowej lodówki. Otóż zarówno w niej jak i w klimatyzatorze freonowym nazywanym popularnie jako split zamontowany jest podobny sprężarkowy układ chłodniczy. W domowej chłodziarce do parownika, którym są rurki w ściankach komory zamrażalnika dopływa poprzez cieniutką rurkę zwaną kapilarą ciekły czynnik chłodniczy. Odbierając ciepło z otoczenia, czyli z wnętrza lodówki odparowuje a powstałe pary czynnika chłodniczego są zasysane przez sprężarkę i transportowane do wymiennika zwanego skraplaczem znajdującego się z tyłu lodówki tam następuje oddanie czynnika przez wymiennik i skroplenie freonu - dlatego też rurki z tyłu lodówki są zawsze ciepłe. W podobny sposób działa klimatyzator. W tym przypadku wnętrzem zamrażalnika jest klimatyzowane pomieszczenie, z którego pobierane jest ciepło potrzebne do odparowania czynnika. Skraplacz natomiast - podobnie jak w lodówce - musimy umieścić poza chłodzonym obszarem a więc na zewnątrz. Lokalizacja agregatu uzależniona jest od możliwości konstrukcyjnych danego obiektu, ale najczęściej są to dachy, balkony lub ściany zewnętrzne. Wymienniki wewnętrzne - parowniki - oferowane są w różnych wariantach, mogą być: ścienne, sufitowe, sufitowe, kasetonowe lub kanałowe. Maksymalne odległości pomiędzy jednostkami uzależnione są od wydajności i rodzajów urządzeń zwykle wynoszą do 25 m w poziomie i do 15 m w pionie. W skład połączeń pomiędzy jednostkami wchodzą dwa przewody miedziane (ssawny i cieczowy) w izolacji kauczukowej, przewody sterowania i zasilające. Bardzo ważnym elementem instalacji jest odprowadzenie skroplin. Powstają one w wyniku zetknięcia powietrza z pomieszczenia i powierzchni chłodnicy, której temperatura jest niższa od temperatury punktu rosy powietrza schładzanego. Urządzenia o wydajności 2-8 kW zasilane są jednofazowo, natomiast, gdy moc chłodnicza jest powyżej 8 kW wymagana jest instalacja trójfazowa.

Coraz większą uwagę zwracamy na warunki, w jakich mieszkamy, wypoczywamy, pracujemy czy też wreszcie na to, co spożywamy i czym oddychamy. Zdając sobie sprawę z zagrożeń, jakie występują wokół nas staramy się ich unikać w różnym stopniu. Najtrudniej jest jednak unikać tych wiążących się z zanieczyszczeniem powietrza czy też ze złymi warunkami mieszkaniowymi. Problemom tym staramy się zaradzić m.in. stosując klimatyzację. W Polsce uważa się ją jeszcze za luksus. Można też spotkać się z opiniami, że ludzie przebywający w klimatyzowanych pomieszczeniach bardzo łatwo się przeziębiają. Są to jednak mity i tylko mity. Koszt typowego klimatyzatora to już nie tak duży wydatek w porównaniu z innymi urządzeniami i elementami wyposażenia wnętrz. Natomiast o szkodliwości klimatyzacji najlepiej porozmawiać z osobami, które, na co dzień pracują w nowoczesnych klimatyzowanych pomieszczeniach. Oczywiście ważne jest, aby klimatyzacja została odpowiednio zaprojektowana i właściwie obsługiwana. Ustawienie zbyt niskiej temperatury powietrza chłodzącego w porównaniu do temperatury zewnętrznej (różnica maksymalnie do 6°C) poprzez szok termiczny może powodować nieprzyjemne skutki w postaci przeziębienia, zawrotów głowy lub suchych spojówek. Ustawienie na sterowniku klimatyzatora zbyt niskiej temperatury pociąga za sobą również inne negatywne skutki. Powoduje zmniejszenie możliwości odprowadzenia wilgoci, zwiększa stopień eksploatacji urządzenia jak również podwyższa koszty eksploatacyjne w postaci opłat za energię elektryczną.
Przy omawianiu klimatyzacji koniecznym jest posługiwanie się pojęciem komfortu cieplnego, czyli grupy parametrów oddziaływujących na człowieka indywidualnie lub kompleksowo, tworzących wrażenie przyjemnego samopoczucia cieplnego podczas przebywania w pomieszczeniu. Parametry te związane są z samym człowiekiem, ale także z powietrzem zawartym w pomieszczeniu. Najważniejsze z nich to temperatura zewnętrzna, wilgotność powietrza, temperatura przegród otaczających (ściany i stropy), temperatura wewnętrzna i prędkość w strefie przebywania ludzi. Abyśmy czuli komfort cieplny te czynniki muszą być inne w okresie letnim, inne w okresie zimowym i przy tym uzależnione od naszej aktywności fizycznej. Z punktu widzenia komfortu cieplnego w pomieszczeniu zapewniony jest on jedynie przy odpowiednim połączeniu temperatury powietrza, wilgotności oraz prędkości powietrza w strefie przebywania ludzi. Prędkość ta natomiast jest wprost uzależniona od temperatury powietrza i aktywności fizycznej człowieka. Przy niskich temperaturach rzędu 18-21°C np. w okresie zimowym i małej aktywności fizycznej ludzi prędkości powinny być niewielkie, natomiast przy temperaturach wyższych 25-35°C i dużej aktywności fizycznej powinny być dużo większe. Ze względu na to, że siła i kierunek nawiewu powietrza są tak ważnym aspektem komfortu prawidłowe miejsce zamontowania urządzenia należy skonsultować ze sprzedawcą. Środowisko cieplne (temperatura powietrza, temperatura powierzchni przegród, prędkość powietrza oraz wilgotność) to prawdopodobnie pierwszy czynnik, na jaki reagują ludzie, wchodząc do pomieszczenia. Jeśli czujemy przeciąg, chłód lub ukrop odbieramy to jako dyskomfort. Sposób, w jaki reagujemy na środowisko cieplne, zależy od tego, co robimy i jak jesteśmy ubrani. Temperatura odczuwana w pomieszczeniu zależy głównie od temperatury samego powietrza, ale także od temperatury otaczających przegród - okien, ścian, podłogi czy sufitu.

Wiele wiadomo o tym, jakie środowisko cieplne ludzie odbierają jako przyjemne. Jednak w pomieszczeniu gdzie wszyscy są tak samo ubrani i wykonują podobną pracę niekoniecznie wszyscy muszą być zadowoleni z "optymalnej" temperatury, ponieważ szybkość przemiany materii jest cechą indywidualną. Idealne jest, jeśli każdy może wpływać na środowisko termiczne, tak, aby było dla niego optymalne, na przykład otwierając okno czy ubierając dodatkowe okrycie. Temperatura odczuwalna jest pojęciem używanym w celu określenia ludzkiej percepcji temperatury. Jest to średnia arytmetyczna wyciągnięta z temperatury powietrza i temperatury oddawanej przez powierzchnie przegród budowlanych. Na przykład, jeśli stoimy przed dużym oknem, którego temperatura powierzchni wynosi 10°C, zaś w pomieszczeniu temperatura powietrza wynosi 20°C, to temperatura odczuwalna wyniesie 15°C. W pomieszczeniach, gdzie nie ma źródeł ciepła lub zimna, temperatura odczuwalna jest bliska temperaturze powietrza. W zimie temperatura odczuwalna 21-23°C jest satysfakcjonująca dla większości osób w mieszkaniach, szkołach i biurach. Temperatury odczuwalne poniżej 20°C i powyżej 24°C mogą być uciążliwe. Nieco wyższe temperatury są akceptowalne latem gdyż ludzie są lżej ubrani. Ludzie z problemami z krążeniem i sercem oraz ci, którym trudno o aktywność fizyczną (starsi czy niepełnosprawni) potrzebują w zimie wyższej temperatury o około 2°C. Bezpośrednim efektem zdrowotnym zbyt niskiej temperatury w pomieszczeniu mogą być bóle w stawach i mięśniach oraz zmniejszona sprawność fizyczna, co może wpływać na produktywność i ryzyko wypadków. Zbyt wysokie temperatury wywołują uczucie zmęczenia i obniżenie koncentracji. Niedostateczny komfort środowiska cieplnego może też wpływać na odporność organizmu, ale większość skarg dotyczy raczej dyskomfortu, nie zaś poważnych zagrożeń zdrowotnych. Uciążliwe ruchy powietrza (przeciągi) w pomieszczeniu mogą być spowodowane przez powietrze wchodzące do domu przez nieszczelną ścianę zewnętrzną lub też, do pewnego stopnia, przez duże różnice temperatur na powierzchni przegród w stosunku do temperatury powietrza w pomieszczeniu. Ruchy powietrza powodują także poruszający się ludzie, wentylatory itp. Przy temperaturze powietrza niższej niż 24°C, prędkość powietrza do 0,15 m/s jest akceptowalna. Jeśli prędkości powietrza są większe, oznacza to źle wyregulowaną wentylację lub niedocieplone przegrody budowlane. Kiedy temperatura w pomieszczeniu jest wyższa niż 24°C, akceptowalne są większe prędkości powietrza.

Tęsknimy cały rok za latem, lecz upały często dają się nam solidnie we znaki. Prócz szkodliwego promieniowania UV zagrożeniem jest również wysoka temperatura !! Temperatura naszego ciała jest wynikiem bilansu cieplnego: ogrzewa nas przemiana materii, otoczenie cieplejsze niż ciało, spożywanie ciepłych pokarmów. Ciepło tracimy wskutek parowania skóry, wydychanego powietrza, procesów wydalania. Optymalna temperatura człowieka dojrzałego to 36,6°C. Optymalna, dlatego że wyższa niszczy katalizatory wszystkich reakcji zachodzących w organizmie, niższa zaś reakcję te spowalnia. Przegrzanie organizmu jest, zatem znacznie bardziej niebezpieczne niż wyziębienie. Najlepiej czujemy się w temperaturze do 25°C, przy której utrzymanie ciała w granicach 36,6°C kosztuje nas najmniej energii. Upał, wysiłek fizyczny, a nawet zbyt grube ubranie stanowiłyby śmiertelne zagrożenie ... gdyby nie nasz wewnętrzny układ termoregulacji, który sprawia, że pocimy się, kiedy nam gorąco i drżymy, kiedy zimno. Swoje decyzje podejmuje on m.in. na podstawie informacji ze skórnych receptorów zimna i ciepła o temperaturze otoczenia.
Wiele osób bardzo źle znosi upały. Pod wpływem ciepła rozszerzają się naczynia krwionośne i obniża ciśnienie krwi, co powoduje skłonność do omdleń. Krew jest kierowana w stronę powierzchni ciała, w związku, z czym zawartego w niej tlenu przestaje starczać dla serca i mózgu. Miewamy, więc duszności i gorączkę. Dlatego w czasie upałów opóźnia się również refleks. U chorych na serce upał może spowodować zawał lub zapaść. Nadciśnieniowcy i osoby z niskim ciśnieniem też czują się gorzej, a przy takich temperaturach brane przez nich leki mogą okazać się za silne - potrzebna jest konsultacja lekarza. W upały także nerki są zagrożone. Wysoka temperatura zaburza gospodarkę wodną organizmu. Woda wyparowuje przez pory w skórze, nerki nie mają, czego filtrować, wyciągają wodę z krwi. Krew się zagęszcza, a to może powodować zagrożenie. Upały też źle znoszą ludzie otyli, gdyż niekorzystny stosunek powierzchni do objętości ciała powoduje złe przewodzenie ciepła przez tkankę tłuszczową. Cierpią też chorzy na cukrzycę, cukier, bowiem wiąże wodę, co utrudnia pocenie się, a cierpiący na nadczynność tarczycy mają szybszy metabolizm i produkują więcej ciepła, - zatem też źle znoszą upały.
Najmłodsi i najstarsi narażeni są na przegrzanie najbardziej, główną tego przyczyną u pierwszych jest wrażliwość na odwodnienie, u drugich osłabienie serca. Latem często zdarzają się także przeziębienia. Powód: gwałtowne zmiany temperatury, po nagrzaniu - zimne kąpiele czy mrożone napoje. Obniża się też znacznie odporność organizmu, co ułatwia zadanie wirusom. Co robić ?? Przede wszystkim należy dbać o to, by organizm się nie przegrzewał, chronić głowę przed udarem i nie dopuścić do odwodnienia organizmu. Nie pracujmy ciężko fizycznie. Tylko 25 proc. uwalnianej przez mięśnie energii zmienia się w mechaniczną, reszta - w ciepło. Umiarkowany wysiłek fizyczny to 3000 kcal, a to wystarczy do podniesienia temperatury ciała o 2°C - nasz układ termoregulacji musi się mocno sprężyć, by do udaru cieplnego nie doszło już po kilku godzinach. Jeśli musimy pracować fizycznie, róbmy, co kwadrans przerwy. Nie rozpoczynajmy ciężkich prac po jedzeniu - wtedy ryzyko zasłabnięcia jest większe !! Najbardziej widocznym objawem walki organizmu z przegrzaniem jest pocenie się. W ten sposób możemy oddać mnóstwo energii, która w innych warunkach zamieniłaby się w ciepło. Bardzo intensywne poty mogą nas uwolnić aż od 6000 kcal (cztery razy tyle, ile wynosi podstawowa przemiana materii), ale grożą szybkim odwodnieniem organizmu. Jeśli ograniczymy płyny, grozi nam udar i szok termiczny. Przy normalnej temperaturze organizmowi powinniśmy dostarczyć ok. 2 l wody. W upały znacznie, znacznie więcej. Ile ?? To nie jest określone. Amerykanie np. w upalne dni piją nawet do 10l. Pijmy więc, ile się da, z wyjątkiem osób z chorobami krążenia i nerek. Prócz wody pozbywamy się dużej ilości soli mineralnych - głównie potasu, sodu i chloru. Te niedobory należy koniecznie uzupełniać !! Najlepiej wodą niegazowaną z dużą ilością mikroelementów, przede wszystkim magnezu i potasu. Dobre są także soki owocowe i warzywne, a z nich najcenniejszy pomidorowy. Z napojów mlecznych najlepszy jest kefir i zsiadłe mleko. Godne polecenia, szczególnie przy wysiłku fizycznym są płyny izotoniczne dla sportowców. Piwo, które latem cieszy się wyjątkowym powodzeniem, przynosi tylko doraźną ulgę, bardzo bogate w sole mineralne ma silne działanie moczopędne. Podobnie słodkie napoje, cukier wiąże wodę, każda cząsteczka cukru w roztworze musi być otoczona przez kilkadziesiąt wody, która w tej sytuacji nie daje się wypocić. Świetna jest natomiast herbata z mięty, a nawet zwykła posolona woda. Starsi ludzie, szczególnie z niewydolnością krążenia, powinni ustalić z lekarzem ilość spożywanych płynów. Ich sytuacja jest szczególnie trudna, bo z jednej strony nie powinni przyjmować za dużo płynów, a z drugiej często mają osłabiony ośrodek pragnienia i o odwodnienie u nich nie trudno. Upały dobre są na zrzucenie paru kilogramów. Jeść się nie chce, a jeśli już to lekkie dania w małych ilościach. W upały stosujmy dietę wysokobiałkową i niskokaloryczną. Jedzmy owoce, jarzyny, dużo nabiału, wysokogatunkowe mięso. Unikajmy lodów, bo w upale szybko rozwijają się bakterie, a więc o anginę czy zatrucia bardzo łatwo. Brak snu bardzo źle wpływa na nasze samopoczucie, a po gorącym dniu śpimy znacznie gorzej. Wysoka temperatura sprawia, że częściej się budzimy, a czasem wcale nie możemy zasnąć.

Klimatyzatory są urządzeniami praktycznie bezobsługowymi. Jedynym obowiązkiem eksploatacyjnym użytkownika jest samodzielne okresowe czyszczenie urządzenia. Filtr znajdujący się w jednostce wewnętrznej można oczyścić samodzielnie gdyż jest to czynność niesłychanie prosta polegająca na umyciu go pod bieżącą wodą za pomocą łagodnych środków chemicznych. Wyczyszczenie jednostki zewnętrznej należy jednak zlecić autoryzowanemu serwisowi, który przy okazji sprawdzi poprawność wszystkich połączeń, zbada stan urządzenia oraz jeśli będzie taka konieczność zdezynfekuje urządzenie. Zanieczyszczone filtry bądź lamele jednostki zewnętrznej powodują zmniejszenie wydajności chłodniczej i zwiększenie oporów wentylatorów nawiewowych, co w konsekwencji spowoduje zwiększenie kosztów eksploatacyjnych oraz może doprowadzić do uszkodzenia urządzenia.

Niebagatelną sprawą jest również aspekt zdrowotny wynikający z zagrożenia, jakie niesie ze sobą samo użytkowanie zabrudzonego urządzenia, które tzn. wtórnie zanieczyszcza pomieszczenie poprzez nawiewanie zanieczyszczeń osiadłych bezpośrednio na powierzchniach urządzenia. Powietrze takie zawierające różnego rodzaju zanieczyszczenia dociera do ludzi przebywających w klimatyzowanych pomieszczeniach. Zakażenie następuje m.in. przez drogi oddechowe, przewód pokarmowy i skórę. Do zakażenia bakteryjnego może dojść przez powietrze zakażone wysuszonymi zarazkami przyczepionymi do cząsteczek pyłu lub przez zawieszone w nim "kropelki" (zarażenie kropelkowe). I właśnie często do zakażenia dochodzi za pośrednictwem powietrza unoszącego zakażony pył. Chorobotwórcze paciorkowce, gronkowce, maczugowce błonicy i prątki gruźlicze utrzymują się długo przy życiu, nawet w stanie wysuszenia. A także zawieszone w powietrzu grzyby, a właściwie ich zarodniki, których olbrzymie ilości wciągane są do oskrzeli i płuc w czasie oddychania, mogą stanowić bezpośrednią przyczynę wielu chorób alergicznych jak np. astmy. Również znajdujące się w powietrzu pyły, bez przyczepionych do nich drobnoustrojów, powodują wiele chorób wśród ludzi (pylice, alergie, astma, nowotwory). Mogą także oddziaływać drażniąco i toksycznie na organizm człowieka. Sama obecność mikroorganizmów w glebie, wodzie i w powietrzu atmosferycznym jest zjawiskiem naturalnym. Równie normalna jest obecność w środowisku wewnętrznym, ale pojawienie się odpowiedniej wilgotności powietrza i pożywienia dodatkowo intensyfikuje ich rozwój. Bakterie występują prawie wszędzie. Są obecne w powietrzu, w cieczach, wewnątrz oraz na powierzchni roślin, w organizmach ludzi i zwierząt. Stosunkowo niewiele jest miejsc na świecie, gdzie nie spotyka się bakterii. Bakterie mają bardzo szeroką tolerancję ekologiczną i mogą występować w ekstremalnych warunkach środowiska. Podział komórki bakteryjnej zachodzi z zadziwiającą szybkością. W idealnych warunkach komórki niektórych gatunków dzielą się, co 20 minut. Przy takim tempie, zakładając brak przeszkód, z jednej bakterii w ciągu 6 godzin powstałoby 130 tys. komórek potomnych !! To tłumaczy, dlaczego wnikniecie jedynie kilku chorobotwórczych bakterii do organizmu człowieka może w krótkim czasie spowodować wystąpienie objawów chorobowych. Na szczęście bakterie nie mogą długo namnażać się w takim tempie, gdyż proces ten, wskutek braku pożywienia lub akumulacji produktów odpadowych, szybko ulega zahamowaniu. Bakterie stanowią około 25% mikroorganizmów znajdujących się w powietrzu zewnętrznym. Podstawowym źródłem bakterii w powietrzu jest człowiek. Obok bakterii drugim zagrożeniem są pleśnie. Grzyby pleśniowe tworzą bardzo dużą grupę organizmów roślinnych o budowie eurokariotycznej (posiadają jądro komórkowe otoczone błoną jądrową).Są heterotroficzne, odżywiają się martwą lub żywą materią organiczną, a ich enzymy umożliwiają rozkład złożonych związków organicznych. Wymagania pokarmowe mają skromne, dlatego mogą rozwijać się na podłożach o niskich zawartościach substancji organicznych. Warunki rozwoju pleśni są bardzo zróżnicowane. Są odmiany, które tolerują i egzystują w temperaturach poniżej 0°C. Jednak największa ich grupa rozwija się, gdy podłoże lub powietrze jest bardzo wilgotne (powyżej 70%), a temperatura kształtuje się w granicach 20-35°C. Toksyny (mikotoksyny) wytwarzane przez pleśnie występują w miejscach ich kolonizacji. Są to związki niskocząsteczkowe niemetabolizowane w ludzkim organizmie. Mogą się, więc one kumulować w tkankach narządów wewnętrznych powodując wiele komplikacji zdrowotnych. Pleśnie oraz bakterie są właśnie wyodrębniane podczas analizy mikrobiologicznej powietrza nawiewanego przez zabrudzoną i nie konserwowaną klimatyzację. W Polsce dotychczas ze wglądu na brak aktów prawnych oraz wytycznych dotyczących czyszczenia i dezynfekcji instalacji klimatyzacyjnych świadomość konieczności czyszczenia układów klimatyzacji jest nadal na bardzo niskim poziomie. Zgodnie z przepisami UE w niedługiej przyszłości zostanie to zmienione.

Klimatyzatory mogą również pracować jako źródło ciepła. Zawór rewersyjny powoduje zmianę kierunku obiegu chłodniczego. Wewnętrzny zespół chłodzący staje się wówczas elementem grzewczym a jednostka zewnętrzna zespołem chłodzącym. Najbardziej efektownie korzysta się z tej funkcji w okresach przejściowych, czyli przedwiośnie i późna jesień, przy temperaturze zewnętrznej nie niższej niż 0°C (gdy jeszcze nie włączono centralnego ogrzewania lub gdy je właśnie wyłączono a na dworze jest chłodno). W takich warunkach współczynnik efektywności ogrzewania wynosi 2,0 ¸ 3,2. Oznacza to, że z każdego 1 kW mocy elektrycznej uzyskujemy 2,0 ¸ 3,2 kW mocy grzewczej. Dla porównania konwencjonalny grzejnik pracuje ze współczynnikiem 1,0 czyli pobierając 1 kW mocy elektrycznej oddaje 1 kW mocy grzewczej. Jest to cykl pracy pompy ciepła wykorzystującej wolną energię powietrza zewnętrznego. Wartość współczynnika efektywności grzewczej jest wprost proporcjonalną funkcją temperatury powietrza zewnętrznego. Im temperatura ta jest niższa tym efektywność jest mniejsza.

Jak wspomnieliśmy wcześniej tego typu urządzenia klimatyzacyjne są bardzo proste w montażu ale ze względu na ryzyko uszkodzenia sprężarki stanowiącej niemalże koszt samego urządzenia montaż musi wykonywać firma z odpowiednim doświadczeniem. Firma posiadająca specjalistyczny sprzęt i narzędzia. Tylko taki montaż gwarantuje długotrwałą, bezawaryjną i efektywną pracę urządzenia. Czas standardowego montażu to 3-4 godziny. Dobranie miejsca montażu należy skonsultować ze sprzedawcą.

Dobór Klimatyzatora

Moc chłodnicza klimatyzatora powinna pokryć ciepło, jakie zostanie dostarczone lub wytworzone w klimatyzowanym pomieszczeniu. Ciepło do pomieszczenia dostaje się różnymi drogami, poprzez nasłonecznione okna, ściany zewnętrzne budynku. Jednak ciepło „produkują” również ludzie i zwierzęta przebywający w pomieszczeniu, pracujące urządzenia, oświetlenie. Są to tylko podstawowe źródła ciepła. Dodatkowo trzeba brać pod uwagę między innymi: przeznaczenie pomieszczenia, ilość osób, liczbę okien oraz ich rozmieszczenie (północna, południowa, wschodnia, zachodnia ściana), rodzaj szyb oraz inne czynniki.

Jak widać należy zrobić bilans cieplny pomieszczenia. Im więcej ciepła będzie dostarczane do pomieszczenia, tym większą moc chłodniczą musi posiadać klimatyzator.

Zasady dokonywania obliczeń

Istnieje kilka sposobów dokonania obliczeń, jednak w każdym przypadku najpierw trzeba wyliczyć kubaturę pomieszczeń, które będą klimatyzowane, a dopiero potem wziąć pod uwagę bilans cieplny. Im dokładniej zbilansuje się pomieszczenie, tzn. im więcej parametrów decydujących o ilości dostarczonego ciepła do pomieszczenia uwzględni się, tym dokładniej obliczy się moc chłodniczą potrzebnego klimatyzatora.

Sposób przybliżony

Można tych obliczeń dokonać, w przybliżeniu biorąc pod uwagę np. powierzchnię lub kubaturę pomieszczenia oraz jego przeznaczenie. Przykładowo dla pomieszczeń mieszkalnych przyjmuje się 100 W/m² biorąc pod uwagę powierzchnię lub 30 W/m³ w przypadku kubatury.

Rysunek przedstawia strefę komfortu cieplnego w funkcji temperatury w pomieszczeniu i wilgotności względnej, przy prędkości powietrza 0-2 m/s  i temp. przegród w zakresie 19,5-23 st C. Zależnie od indywidualnych możliwości montażu i preferencji użytkownika klimatyzator powinien być tak zlokalizowany, by ruch powietrza nie powodował uczucia przeciągu, a prędkość nawiewu nie przekraczała 0,2 m/s w strefie przebywania ludzi.

Dlatego istotny jest wybór optymalnej konstrukcji jednostki wewnętrznej klimatyzatora (ścienna, podstropowa, przypodłogowa, kasetonowa). Zapewnić ma ona równomierne rozprowadzenie powietrza chłodzącego oraz zapewnienie odpowiednich wartości prędkości powietrza. Jednocześnie jednostka wewnętrzna powinna być wkomponowana w wystrój wnętrza.

Sposób dokładny:

 W typowych warunkach korzysta się z odpowiednich tabel pozwalających na obliczenie zysków ciepła w pomieszczeniu. Po dokonaniu obliczeń przy pomocy uśrednionych współczynników uzyskuje się sumę zysków ciepła wyrażoną w [W].

Wszystkie klimatyzatory są wyposażone w filtry powietrza, zatrzymujące kurz i pył. Niektóre mają też filtry z węgla aktywowanego, które likwidują przykre zapachy lub pochłaniacze elektrostatyczne - zatrzymujące bakterie, roztocza i dym z papierosów.

Wszystkie filtry regularnie czyścimy ciepłą wodą, przeważnie raz na dwa tygodnie. Szybkość zużycia filtra zależy od jego rodzaju i częstotliwości użytkowania. Wiele modeli ma kontrolkę informującą o stopniu zużycia filtrów.

Klimatyzator powinien pracować cicho. Wytwarzany przez niego hałas nie powinien przekraczać poziomu cichej rozmowy, a więc około 50 dB. Dobre klimatyzatory emitują od 45 do 55 dB.

• PRZYPODŁOGOWO-PODSTROPOWE ON-OFF
• PRZYPODŁOGOWO-PODSTROPOWE INVERTER
• Klimatyzacja 2011 (7,0MB)